પત્ર સ્વરૂપ માઇક્રોફિક્શન

શીર્ષક : ઢીંગલી

ભાઈ,

નવ મહિના સાથે રહ્યા પછી તને કેમ ભુલાય? તું હસે તો હસતી, રડે તો રડતી. આંખોથી ઈશારામાં વાતો કરી હાથમાં હાથ પરોવી મસ્તી કરતાં.

નારડાથી તારા હાથે બાંધેલી રક્ષા આટલા વર્ષ પછી પણ નથી ભૂલાતી! તને કેટલી વખત ના પાડી હતી.. તું મોમને લાતો ન માર, છતાં તું સાંભળતો નહોતો ને સમય કરતાં વહેલા આ દુનિયામાં આવી અલગ અલગ આઇસીયુની સુરક્ષિત બચાવ પેટીમાં રહેવું પડ્યું હતું.

દૂરથી નાજુક પરિસ્થિતિમાં પણ એક બીજાને નીરખતાં, મોમ એક જ વખત મને જોવા આવી, હું મોમને ફરિયાદ કરી ધ્રુસકે ને ધ્રુસકે હિબકા ભરી રડવા લાગી હતી. કેમકે બધા તારું ધ્યાન રાખતા. પોપ્સ મારા તરફ નજર સુધ્ધાં કરતાં નહોતાં. આઘાત ન જીરવાતા ફાની દુનિયા છોડી ગઈ.

ભાઈ, માત્ર તારો જ હૂંફાળો પ્રેમ પામી પોતાનાઓ થકી દિલમાં કોતરેલું ભૂંસી મળતી રહું છું.. અને ઢીંગલી છું એટલે ધૂળમાં માથું સંતાડવા મથતી રહું છું…તારી વ્હાલી બહેન ઢીંગલી..

-આરતી સોની @રુહાના.!

Advertisements

સત્ય

*”સત્ય”*

સત્યનો અર્થ આપણામાં પ્રભુ વસેલો છે. જ્યાં સત્ય છે ત્યાં પ્રેમ છે, અસત્યનો વાસ હોય ત્યાં ક્યારેય પ્રેમ ટકતો નથી..

માનવીને લાયકાત કરતા વધારે સુખ મળે, ત્યારે માનવી ભીતરથી અહંકારી, મદ, મત્સર અને તમોગુણી થઈ જાય છે. અને તેના પરિણામે દુઃખનો પ્રસવ થાય છે, સમય જતાં ત્યારે ઘોર નિરાશા સાથે એનામાં અસત્યનો જન્મ થાય છે ત્યારે સાથે અસત્યનો માર્ગ અપનાવે છે.

માનવીમાં જયારે અહંકારનો નાશ થાય છે ત્યારે જ માનવીની ભીતર વિશ્વચેતનાનો જન્મ થાય છે, ને પરિણામે ભીતર આનંદનું સામ્રાજ્ય સ્થપાઈ સાતત્યતા જન્મે છે.

માનવીની બુદ્ધિમાં એક સુમતિ અને બીજી કુમતિ વસી છે. સુમતિ ધર્મ સાથે પરણી અને કુમતિ અધર્મ સાથે પરણી. માણસની બુદ્ધિને સુધારે તે ધર્મ. તેથી એ સુમતિને ખેંચી લાવે છે. ને જીવનમાં બુદ્ધિની વૃદ્ધિ થાય છે, ને બુદ્ધિની શુદ્ધિ થાય છે, તે સાચો ધર્મ ગણાય. અને બુદ્ધિને બગાડી અસત્યનો માર્ગ અપનાવે એ કુમતિ. જે અધર્મને ખેંચી લાવે છે. પરિણામે એ માનવીનું જીવન અધોગતિ તરફ ફંટાય છે.

સત્ય એ પ્રેમનું જ સ્વરૂપ છે અને તેના કારણે વસેલા નિજાનંદને પ્રેરણા મળે છે, સાતત્યતા હશે તો કંઈપણ અભાવમાં પણ નિજાનંદ પ્રાપ્ત કરી શકે છે.

બીજાઓને ઈમ્પ્રેસ કરવા અસત્યનો સહારો અપનાવે છે, એ નરી મૂર્ખતા છે.
અસત્ય બોલવામાં સૌથી વધારે નુકશાન અસત્ય બોલારને જ થાય છે, પછી એ આર્થિક કે માનસિક પણ હોઈ શકે છે, અને જ્યારે જ્યારે આપણે અસત્ય બોલીએ છીએ, ત્યારે આપણે પોતે જ આપણું પોતાનું અહિત કરીએ છીએ એવું કહી શકાય. માટે અસત્ય નામનાં અસુરને જીભ પર વસવાટ કરવા જ ન દેવો જોઈએ અને દરેક બાબતને હકારાત્મક વલણ અપનાવીને સત્ય બોલી જોશો તો ફાયદો જ ફાયદો થશે.

જો આપણી પાસે સત્યના શાશ્વત મૂલ્યો હશે તો આપણી દરેક નાનામાં નાની વાત પણ નવી પેઢી સ્વીકારશે અને અપનાવશે.

*મરી મસાલા*
“સત્ય બોલવામાં કોઈ અનુભવોની ડેલી નથી હોતી એ તો દિલથી નીકળતી અહોભાવ વેલી છે.”

-અસ્તુ

આરતી સોની @રુહાના.!
અમદાવાદ

*સફળતા*

સફળતા

સફળતા મેળવવા માટે શું ભૂખ્યા રહેવું જરૂરી છે?
ઇચ્છાઓને સળગાવવી શું જરૂરી છે?
સાચી સફળતા એટલે શું છે?
સફળ જીવન જીવવું કંઈ રીતે?
કેમ સફળતા માત્ર અમુકને ભાગેજ આવે છે?

સફળતા દરેકને જોઈએ છે પણ દરેક સફળ નથી!
અમુક તમુક પાસે મસમોટું બેન્ક બેલેન્સ, વિશાળકાય બંગલો, અને વૈભવી કાર છે પરંતુ શું એ બધાં સફળ પહેલા પગથિયેથીજ રહ્યાં છે ? ના… એમણે પણ જીવનના કંઈ કેટલાંયે ચઢાવ ઉતાર જોયાં હોય છે. ત્યારે સફળતા એમને સામેથી આવી વળે છે.

ક્યાંકને ક્યાંક અસફળતામાં સફળતા છુપાયેલી છે. ફક્ત ખૂબ રૂપિયા કમાવવા એ સફળતા ગણાય? ના.. સાચી સફળતા ત્યારે મેળવી કહેવાય કે જ્યારે આપણે આપણી શારિરીક સ્વસ્થતા અને માનસિક સ્વસ્થતા કેળવી હોય. સખત પરિશ્રમ સફળતાનું એક પાસું ગણી શકાય… રૂપિયા હાંસલ કરી લીધા પછી જો શારિરીક સ્વાસ્થ્ય કથળી જશે તો બધું જ વ્યર્થ છે.. મહેનત કરવા સાથોસાથ સપનાં પણ સજાવવા પડે છે. અને જે કામ આજનું કાલ પર ઠેલે છે અથવા એવું કહે છે. ‘આવતીકાલથી ગંભીરતાપૂર્વક પૂર્ણ કરીશ’ એ ક્યારેય કંઈ મેળવી શકવાને સક્ષમ નથી. આજનું કામ સંપૂર્ણપણે આજે જ પૂર્ણ કરે છે એજ ખરા અર્થમાં સફળતા મેળવી ઊંચાઈના શિખરો સર કરેછે.

દરેકના જીવનમાં સુખ દુ:ખ તો આવે જ છે. દરેકનું જીવન એક કોયડા સમાન છે.. પરંતુ મોટા ભાગના લોકો પોતાની તકલીફો દૂર કરવાને બદલે જીવન હતાશા, નિરાશા, ભયમાં તબદીલ કરી નાખે છે. બાકીનું સુખી જીવન પણ વેડફી નાખે છે. કરોડિયા જેવું જીવન રાખવું. નિષ્ફળતાને પચાવવાની પણ તાકાત રાખવી. એક કરોડિયો પોતાની જાળ બીછાવવા કેટલીયે વખત નીચે પડે છે પરંતુ એ ઊભો થઈ નવેસરથી જાળું બનાવવાની તૈયારીમાં લાગી જાય છે…

હું આજે મારો પોતાનો જ દાખલો શેર કરવા માટે નાનમ નહિં અનુભવું. કોઈના મોજશોખના નિશાન હું અને મારા પતિ બન્યાં હતાં. એણે લીધેલી બેન્ક લૉન ભરપાઈ ન કરી ને સંજોગોએ અમને ભરડામાં લઈ અમારું સમૃદ્ધ જીવન રહેંસી નાખ્યું હતું. મસમોટા બંગલોમાં આળોટતાં અમે નાદાર થઈ રોડ પર આવી ગયાં હતાં. પરંતુ કાળજીપૂર્વક સમય અને સંજોગો પસાર કરી નવેસરથી જિંદગી શરૂ કરી નવા સફળતાના શિખરો સર કર્યા. સફળતાનું નવું અવતરણ થયું.. આવી અણધારી આવી પડેલી તકલીફોમાંથી નીકળવું સહેલું પણ નહોતું.. આપણી અંદર છુપાયેલી શક્તિ બહાર કાઢી જીવનમાં અમલ કરવાનો પ્રયાસ કરીને, નવી સિધ્ધિ હાંસલ કરવાં પ્રેરક બળ મેળવી કામે લગાવવું જોઈએ…

પરંતુ ક્યાંથી મળશે એ સફળતા? આપણાં જ શરીરમાં છુપાયેલી એ તાકાત આપણે જાતે જ શોધવી પડશે. દરેકને ઈશ્વરે નાનીમોટી છુપી શક્તિ આપી જ હોય છે…

દિલ્હીમાં એક છોકરાએ પંદરજ વર્ષની ઉંમરે તેના પિતાને ગુમાવી દિધા હતાં. અને જ્યારે તે પચીસ વર્ષની ઉંમરે પહોંચ્યો ત્યારે તેની મા પણ તેનાથી દૂર આ દુનિયા છોડી ચાલી ગઈ હતી. તેની બહેન ડિપ્રેશન અને આઘાતથી બીમાર રહેવા લાગી છતાંયે નિરાશાને જ સખત મહેનતનું પાસું બનાવી એ છોકરો આકરા નિર્ણયો દ્વારા બોલિવૂડનો સહેનશાહ બન્યો. શાહરૂખ ખાન કહે છે, “સફળતા હાંસલ કરવાની એક જ દવા છે ઉદાસીને જોજનો દૂર રાખવી” ડિપ્રેસનને પડકારી, જીવનમાં સંઘર્ષ કરી તેણે સમૃદ્ધિ હાંસલ કરી. સખત પરિશ્રમ જ સફળતા એના પગ ચુમતી આવી હતી..

ઘણાં સમય પહેલાં મારું લખેલું એક વાક્ય યાદ આવ્યું..
“તમે જે તક જતી કરો છો એ તક બીજુ કોઈ ઝડપથી ઝડપી લેય છે..”
આવેલી તક ક્યારેય ગુમાવવી નજોઈએ.. બાજ નજરે એને ઝડપી લેવાની ઉત્તમોત્તમ હોંશિયારી કેળવી લેવી જોઈએ..

“રોજના કામની શક્તિ રોજેરોજ ખર્ચ કરી નાખવી એ મારી દ્રષ્ટિએ સફળતાની ચાવી અથવા સફળતાની વ્યાખ્યા કહી શકાય…”

મરી-મસાલા
ગરીબી ક્યારેય નડતી નથી સફળતા ને..
એનો ભય નડ્યો હોય છે એ નિષ્ફળતા ને..

@રુહાના.! આરતીસોની

*પિતા*

~પિતા~

પિતા મારા હવે થયા છે ઘરડાં..
ગયાં દાંત લડતાં ઝઘડતાં..
છતાં બોખલાં મોંઢે ચટાકા છે ઘણાં ઊંચા…
સહુ લાડપ્યારથી જમાડીએ
તોયે કરતાં બચપણ વેડાં..
બચપણમાં જમતાં વેરતાં,
પણ ઘડપણમાં
થોડું વેરાય જમતાં જમતાં?
પણ તોયે વારીએ હસતાં હસતાં.. એમની
ટેકણલાકડી થઈને
વૃધ્ધાવસ્થાને રાખીએ સારવારભરી સરભરા..
પેશાબપાણી ભાન ભૂલીને
ભલે કરતાં ભીની પથારી,
કરશું સહુ સાથે મળીને પિતાની સેવા ચાકરી..
આશિષનાં મેવા પામવાની મહામૂલી છે
આ મૂડી.. આપણાં ઘરડાં માવતર..
કદીય ન કરશું હાલત ભૂંડી
વડીલ માતપિતાની…
લાડપ્યારથી રમાડી પિતાની,
અનુભવી ક્ષણોને હું ચગરું…
એમનું જ વાવેલું લણી લઉં છું,
કર્મો જ છે મારી કસ્તૂરી..
અનમોલ એવા માતાપિતા પાસે બેસી,
મીઠાં બોલ બે બોલવાની,
સુંદર મળી છે ક્ષણ..
એમને હાલરડાં ગાઈ સુવડાવું..
લ્યો આવ્યો આ દાંત વગરનો બુઢાપો,
એમને હવે નથી સહેવાતો..
બાળક સમજી કરીએ એમનું
લાલનપાલન બચપણ તણું..
પિતા ઘરની સાખ છે…
હું તો ફક્ત એમના ઘરનો એક ઉંબરો…
✍🏻
@રુહાના.! આરતીસોની
અમદાવાદ

*બા*

બચપણ તું ન
આલેખી શકાય એવી ક્ષણ હતી…
નાનપણમાં પતંગ ચગાવવાનો બહુ શોખ પતંગ ચલાવતાં આવડે નહી.. એટલી સમજ પડે પવન આવે એવોજ પતંગ પવનના હવાલે કરી દેતી એટલે જાય છેક સૂર્યને આંબવા..

પવન ન હોય તો તો ઠુમકા
મારી મારીને થાકી જવાય તોયે
પતંગ અધ્ધર થાય નહી ને
પતંગ ફાટી જાય..
બા પાસે હું પહોંચી જતી..
એક બા જ હતાં, જે કાયમ મને
સાંભળતાં..

હું કહેતી “બા એ બા મને પતંગ સાંધી દોને.
જુઓને પતંગ ચઢતો જ નથી.”
બા તરત મને કહેતાં “લાય ગુંદર પટ્ટી,
હાલ સાંધી આપું” ને બા થુંક લગાવી
પટ્ટી મારી દેતાં..

હવે તો નથી પતંગ
કે નથી એવું ખુલ્લું આકાશ
કે નથી રખડપટ્ટી,
કે નથી ખેલકુદ
કે નથી એ માસૂમિયત

નથી એ બાળપણ..
કે નથી મારાં બા..
બસ છે ખાલી એ બાળપણની યાદો. .
જીવનમાંયે ઘણું બધું ફાટી ગયું છે
પણ એવી ક્યાંય મળતી નથી ગુંદર પટ્ટી..
કે જીવનને સાંધી શકું..
બસ અનુભવીના! અનુભવો;

અનુભવાય એવી
ક્ષણિક ક્ષણો રહી ગઈ છે..

@રુહાના.! આરતીસોની

ક્રોધિત આંખો

રચયિતા : આરતીસોની
શિર્ષક : ક્રોધિત આંખો
શબ્દો : 1,302

હરેશે મુંબઈ ભવન્સ કોલેજમાંથી કોમ્પ્યુટર એન્જીનીયરીંગની સર્વાંગ પદવી પ્રાપ્ત કરીને જ વિભા સાથે લગ્ન કરવાની હઠાગ્રહ પકડી હતી, વિભા માટે કંઈક કરી બતાવવાની ઘેલશાએ આજે આટલે દૂર સુધી પહોંચવાની એણે તાકાત મેળવી હતી.

હરેશ કાયમ કહેતો,

“ભણતર તો જીવનમાં પૂર્ણિમાના પ્રકાશ સમો પેટાય છે, ને એ પ્રકાશ તો હું તારામાં અને તું મારામાં ફેલાવી શકીએ એના માટે છે.”

બંગલો અને મસ મોટી ગાડીઓમાં આળોટતાં વિભા ને હરેશ પ્રેમના વાદળને હિંડોળે ઝૂલતાં હ્દયના એકેએક દ્વારે વહેતાં લાગણીના ઝરણાં વચ્ચેથી પસાર થઈ પ્રેમનો આસવ ગળામાં ગુટી ગુટીને પીતા હતા.

વિભાની આંખોમાં અવિરત હરેશ વ્હેતો,

“તું ને હું, હું ને તું…”

આ પ્રેમ છે પૂનમની યાદોનો,
જે મ્હોર્યો ચાંદનીની રાતોનો.
સપનું રુહ ક્યાં છે? હરેશ આતો,

ફુલો ભરી વાતો ને ચાંદની ભરી રાતોનો.

હરેશ કહેતો,

“આ તારો પ્રેમ… આ તારી આંખો… જોને મારા લોહીનાં કણે-કણમાં તારો જાદુ ફેલાયેલો પડ્યો છે, એવી શું ભૂરકી નાખી છે તારી આંખોએ મારી આંખોમાં?”

અને એની પ્રેમાળ આંગળીઓ વડે વિભાના શ્વાસથી ઉડુ-ઉડુ કરતી આંખો આગળની વાળની લટો હળવેકથી ખસેડતો ને કહેતો,

“તને શું ખબર ગાંડી, તારી આ ભૂરી આંખોએ શું ગજબ કરી દીધો છે, તારી આ આંખોએ હૃદયને ડામ દઈ કેવો દઝાડ્યો છે.”

કેટલાક સમયથી વિભાને એકલતા મનમાં ને મનમાં ફોલી ખાતી હતી, બધો મગજનો ભાર હરેશ પર ઠાલવતી, તેને ક્રોધ કરે ત્યારે ભાન રહેતું જ નહોતું ને એલફેલ બોલતા પણ ખચકાતી નહીં, મધ્યાહ્નને આવેલા સૂર્યનો પ્રપંચ પ્રતાપ સ્વરૂપ જેટલું અસહ્ય છે, એ સ્વરૂપ આલેખવું પણ એટલું જ અસહ્ય છે.

ને એક દિવસ વિભા, નાહીને નીકળતા, હરેશ આકુળવ્યાકુળ થઇ ગયો. એના શરીરની સુગંધ જાણે હરેશને નિમંત્રણ આપતી હતી, એને થયું એ સુગંધ એની રગેરગમાં પ્રસરી જાય, નિઃસંકોચ મારા હાથનો ગમતીલો સ્પર્શ કરું, મારા અસ્તિત્વને ભૂલાવી એના હોઠની લાલાશ મને સોંપી દે.. આહ્લાદક થડકારો અનુભવતો આજે હું એના આલિંગનમાં ભીંસાઈ ને લપાઈ જાઉં.

વિભાના સ્તનયુગ્મ પર ઉછળકુદ કરતાં વાંકડિયા વાળનો ગુચ્છો હરેશે પકડતા જ વિભાએ એના હાથમાંથી ખેંચી ઝપટથી ઉછાળી પીઠ પાછળ કર્યો ને જોર કરી હાથથી હરેશને છાતી પર ઘબ કરતો ધક્કો મારતાં બોલી,

“નાહ્યાં વગર તમે મને અડક્યા જ કેમ?”

ને હરેશ ત્યારે હબકાઈ જ ગયો, વિભાને ગુસ્સો કરે ત્યારે ભાન જ રહેતું નહોતું ને એલફેલ બોલતા પણ ખચકાતી નહોતી. વિભાનુ સાવ આવું ખરાબ વર્તન જે હરેશ કાયમ એને પ્રેમ કરવાને કારણે જ જતું કરતો,

હરેશ સ્વગત્ બબડાટ કરતો તૈયાર થઈ ઓફિસ જવા નીકળી ગયો.

“દસ દસ વરસનાં લગ્નજીવન દરમ્યાનનો આપણો એકબીજા પરનો પ્રેમ જ જિંદગી સામે ઝઝુમવાની પ્રેરણા આપતો દેખાય છે, એક શેર માટીની ખોટ પુરી ના પાડી શકવાનો અફસોસ છે, તેથી જ જ્યારે તું આગ ઓકે છે ત્યારે હું ઠંડા પાણીની પાટો મગજમાં ઘુમેડુ છું.”

એ શું કરી રહી છે એ એને પોતાને ખબર નહોતી પડતી, પાછળથી એને ખૂબ પસ્તાવો થતો ને માફી પણ માંગી લેતી. પરંતુ જે એણે કર્યું હોય છે એ માફીને લાયક પણ નથી હોતું, ક્રોધ ઠરતા એને જાણે કલાકો લાગતાં, બધો ગુસ્સો હરેશ ભૂલી ગળી જતો,

કોઈક અતિ ગુઢ પ્રાણ સંબંધ છે, કશીક ગુપ્ત એકાત્મતા ધરાવતો આત્મા હતો હરેશ, જે હંમેશા કોઈ રહસ્યમયી મિલનનો મોભ બની રહેતો.

વિભાની આંખોમાં શ્રાવણ ભાદરવાના વાદળો લગીર લગીર બાબતે ઉમટી પડતાં, એક દિવસ એવો નહોંતો વિભાની આંખમાં આંસુ ન હોય. ઝીણી ઝીણી ફુલખરણીમાંથી, મોટે મોટા ખાખા વીંખીનુ સ્વરૂપ ધારણ કરીને છલોછલ રડી લેતી, ગંગા-જમુનાનાં સરોવર કાયમ આંખોમાં ચિકાર ભરેલાં જ રહેતાં હતાં.

હિબકાં થોડાં શમ્યાં ના શમ્યાં પાછળથી વિભા કાયમ ઈશ્વર સાથે મનોમંથન કરી, હરેશની માફી માંગી લેતી,

એના આવા સ્વભાવને કારણે સમળીની ઝડપે ડાયાબિટીસે વિભાને ઝડપી લીધી હતી. ડાયાબિટીસને કારણે આંખો કાચી ને નબળી પડવા લાગી હતી.

ડાયાબિટીસ ચારે બાજુથી ભરડો લઈ લેતા એે વધારે ને વધારે ચિડિયણ થઈ ગઈ હતી, આંખે ઓછું દેખાવા લાગતા વધારે ને વધારે વિચલિત થઈ ગઈ હતી. ઘરના અડધાં કામ હરેશ હસતું મોઢું રાખીને સંભાળી લેતો.

આજે મનમાં મધુર ઘંટડીઓ રણકાવતો ખુશ થતો, હર્ષોર્મિના કટોરા પીતો હરેશ ધરમાં પ્રવેશતા જ બોલ્યો,

“ફૂટપાથ પર એક છોકરો પુષ્પપરિમલના તાજા ગજરા ને ફુલો લઈ ઊભો હતો મને થયું, તારા માટે એક સરસ બટમોગરાનો ગજરો લેતો જાઉં,”

“પણ મને ક્યાં માફક આવે છે એની સુગંધ.”

એવો કર્કશ અવાજ કરી બોલેલા એના એ શબ્દોએ અને પુષ્પોની સુગંધોએ હરેશના કાન-નાકમાં ઉન્માદ મચાવી દીધો.

“એવું તો તું ક્યારેય બોલી જ નથી.”
“હા પણ તને ખબર તો હોવી જોઈએ, એમ કરી ગજરાના પેકેટને બારીએથી જ ફારગતી આપી દીધું,

હરેશને આજે ઉશ્કેરાવા માટે આટલું કાફી હતું, છતાં ઉશ્કેરાવાના બદલે ખૂબ માઠું લાગી આવતા બેડ પર જઈ આડો પડ્યો.

આંખો પાછળ તો એનેય નદીઓ વહેતી હોય છે પણ એની નદીઓ જોનાર કોણ, એ નદીઓ બહાર આવવા ન દેતા હ્દયના દરવાજેથી અંદર વહી જાય છે, પણ આજે એ નદીઓમાં ઘોડાપૂર આવ્યા છે એ રોકવા મુશ્કેલ થઈ પડ્યા છે. જે એને અંદરને અંદર ફોલી ખાવા લાગ્યા.

મગજનો તોર વધતાં, ઘૂમતો પારેવો ગળું ફુલાવે એમ નાકોરુ ફુલાવતી, માથે હાથ કૂટતી દરવાજો પછાડીને રૂમમાં પુરાઈ ગઈ.

હરેશ આજે પણ એનો ક્રોધ કળી જ બેઠો હતો, છતાં ટેબલ, ખુરશી ને બેડ પેઠે એ પણ મૂંગો જ પડી રહ્યો હતો, પરંતુ હંમેશની માફક એનો આત્મા મૂંગો ન રહી શક્યો, રુદન ભર્યા સ્વરે એણે કહ્યું,

“વિભુ.. એ વિભુ.. તને મારા સમ ખોલ દરવાજો.”

વજ્ર જેવા હ્દય વાળો હરેશ આજે દરવાજે જ ફસડાઈ પડ્યો હતો,

“વિભુ.. એ.. વિભુ.. દરવાજો ખોલ, મેં ક્યારેય તને ખસ કહ્યું,

ક્યારેય તને દુઃખ થાય એવું બોલ્યો, વિભુ.. ખોલ દરવાજો ખોલ.. વિભુ..

હવે ક્યારેય હું ગજરો નહીં લાવું, પ્લીઝ, વિભુ..

તું કહેશે એમ જ કરશું.. વિભુ..વિ…”

દસ મિનિટ સુધી કોઈ જ અવાજ નહીં આવતાં, વિભાનું મન આકુળવ્યાકુળ થઇ ગયું. હરેશ કેમ ચૂપ થઈ ગયો? કંઈ બોલતો નથી? એણે દરવાજો ખોલ્યો ને જોયું હરેશ દરવાજે પડ્યો છે લાંબો ચટ્ટાન, એણે ચીસાચીસ કરી મૂકી.

“હરેશ.. હરેશ..”

ગભરાઈ ગયેલી વિભાએ આંખો જીણી કરી એમ્બ્યુલન્સનો નંબર ડાયલ કર્યો,

આખા રસ્તે વિભાનો શ્વાસ રુધાવા લાગ્યો

વાહનચાલકોની ભીડને હરાવતી એમ્બ્યુલન્સ ભાગમભાગ જઈ રહી હતી, લાલ લાઈટ ચાલુ બંધ કરતી એમ્બ્યુલન્સની સાયરનથી વિભાને કાનમાં શ્વાસ સાથે પડદા ફુલવા લાગ્યા,

વિભાનો તેજ મિજાજ હરેશના હ્દયને હચમચાવી ગયો ને જીવન મરણ વચ્ચે ઝોલા ખાતો અર્ધ મૂર્છિત અવસ્થામાં પડ્યો હતો, વિભાનો હાથ પકડી કહ્યું,

“વિભુ હજુ આપણે એકબીજા સાથે ઘણો સાથ નિભાવવાનો છે,”

“મારે પણ ઘણું બધું કહેવાનું બાકી રહી ગયું છે, હરેશ હું ક્યારેય ક્રોધ નહીં કરું, પ્લીઝ..”

ક્યાંય સુધી કરગરતી રહી, આંખોમાં છલોછલ સાચા આંસુનો ડર એની આંખે ભેદાયો, નેે વિભાનો પસ્તાવો આંખે દેખાયો.

હોસ્પિટલમાં ખસેડવામાં આવ્યો ત્યારે વિભાના હ્દયે દુઃખોની ભુમાભુમ ચાલી હતી, જે આંખોમા ઉભરી આવ્યું, ક્રોધની આગથી જે આંખો ન્હોતી ઓગળતી એ આજે હરેશની હાલત જોઈને જ ઓગળવા લાગી,

મારા કારણે જ !! મેં જ ક્રોધ કરીને હરેશની આ હાલત કરી છે, થડકથડકતા હૈયે કલ્પના કરતી હતી ને વિચારોની છેલ્લી કોદાળી વાગતાં જ આઈસીયુનો દરવાજો ખુલ્યો.

“ચિંતા કરવાની હવે જરુર નથી, તમે સમયસર ન પહોંચ્યા હોત તો હ્દય પર બીજો સ્ટ્રોક આવવાની શક્યતાઓ હતી, હવે એમને આરામની જરૂર છે, ઘેનની અસરમાં છે થોડીવારમાં એમને ભાન આવી જશે.”

ને વિભા ખુશીની મારી એની પાસે દોડી ગઈ,

“હરેશ..”

વિભા પોતાનો કોમળ હાથ માથે ફેરવી હાથ પકડી બોલી,

“તને ખબર છે?
તું નહી હોય તો મારું શું થશે?

આપણો સાથ આટલો ટુંકો થોડો છે?

હજુ મનમાં ઘણું છે જે કહેવાનું રહી ગયું છે,

તને ખબર છે? મારી આંખે એકલાં ક્રોધિત આંસુ જ નથી આવતાં, મને એકલું ક્રોધ કરતાં જ નથી આવડતું, તું જોઈ લેજે, શું મારી આંખે કોઈ જ સપનાઓ નહિ હોય? મને પણ હવે એક એવું સપનું છે કે ઓફિસેથી સાંજે તું ઘરે પહોંચે તારા પહેલા કિસ તને હું કરું. મને પણ હવે એવી એક આશા છે કે ઘરમાં તું મારા પર ક્રોધ કરે.”

“મારી બધી જીદો પૂરી કરી તે જ મને ફટવાડી છે, તું કેમ મારી આટલી જીદ પૂરી કરતો હતો? તને પણ રિસાવાનો અધિકાર છે,”

“વિભુ….”

“મને પણ રિસાવું છે તારા મનામણાં મારે પણ ભોગવવાં છે,”

“મુખમુદ્રા પર મઢેલી તારી આ મોહભરી બે આંખો રડી રડી નિચોવી નાખી છેે, છતાં પણ જોને આ મોહિત કરતી આંખોમાં આજે પણ તારું ઝલકતુ જાદુ અખંડિત છે,”

“તારી આ આંખોના સાગરમાં ડૂબકી લગાવવી છે પરંતુ એ ક્રોધિત આંસુથી ભરેલી નહિ, પ્રેમથી ભરેલી હોય, મારું ખોવાયેલું સપનું ત્યાં મોતી બની સાચવવું છે. ના રમીશ હવે આ ક્રોધિત આગ સાથે વિભુ તું દાઝી જઈશ,”

“આગનો દરિયો હતી ઉલેચી નાખી, આ આંખો તો હવે પ્રેમનો દરિયો છે.”

રુહના મનામણા રિસામણા કરતાંયે સવાયા થઈ ગયા, એકબીજાનાં આલિંગનમાં છુપાઈ ભીંસાઈ ગયા..

-આરતીસોની @રુહાના.!

*લજ્જાનો વિવેક*

આરતીસોની
એક લવ સ્ટોરી
“ મીરાં ક્યાં કદી કૃષ્ણને મળી હતી?
છતાં એ કૃષ્ણમાં કેવી ભળી હતી.”

*લજ્જાનો વિવેક*

વહેલી સવારે અઝાનના પવિત્ર સાદ સાથે જ લજ્જા ઉઠી ગઈ. મસ્જીદ ઘરના નજીકમાં જ હોવાથી સવારનું વાતાવરણ રમણીય થઈ ગયું હતું. પારદર્શક પડદાને ખોલતાંજ બારીમાંથી શીત પવનની લહેરખી આખા રૂમમાં પ્રસરી ગઈ . લજ્જાની બંધ આંખોને સૂર્યના હલકા કીરણો વ્હાલથી જાણે એને જગાડી રહ્યાં હતાં. મસ્જીદની પાવનતા અને એના ઘુમ્મટની મનોરમ્યતા, ઠંડો શીત પવન રેલાતો, જાણે આભમાં કોઈ અલ્લડ ઉમંગ ભાસતો હતો, દીદી રાજુલ મુંબઈથી આવી હતી. રાતના મોડા સુધી ગપાટા માર્યા હોવાથી આંખ ખુલવાનું નામ નહોતી લેતી. એકાએક લજ્જાને યાદ આવ્યું.. આજે તો અક્ષર પુરુષોત્તમ મંદિર જવાનું છે. ઘડિયાળમાં જોયું આઠ વાગી ગયાં હતાં. જલ્દી તૈયાર થઇ નીચે આવી. મમ્મી જવાની જલ્દીમાં દોડાદોડ કરી રહી હતી.

પહેલા મોલમાં જઈને થોડીવાર ત્યાં ફરી શોપિંગ કરી, હોટેલમાં જમી, મૂવી જોવા જવાનું અને ત્યાંથી સીધા મંદિરમાં સત્સંગ-સભા કરી.. મંદિરમાંજ પ્રસાદ જમી મોડીરાત્રે ઘરે પાછા ફરવાનો બધો જ પ્રોગ્રામ રાજુલ અને લજ્જાએ ગોઠવ્યો હતો. મમ્મી પપ્પા પણ આજે સહમત હતાં કેમકે રાજુલ ઘણાં સમય પછી રહેવા પિયર આવી હતી.
રાજુલ પણ રેડી થઈ નીચે આવી ગઈ હતી.. પપ્પાએ કિયાનને સાદ દીધો.

“કિયાન કેટલી વાર છે? જલ્દી કર બેટા..”

“હા પપ્પા હું રેડી જ છું..”

આજે કિયાન પણ ખૂબજ ઉત્સાહમાં હતો.. કેમકે ટેન્થની એક્ઝામ પછી એટલો બોર થતો હતો.. હોટેલ, મૂવી, શોપિંગ મોલ સઘળું મજ્જા કરવાના મૂડમાં હતો…

વિભાબેન બધાંજ કામ અટોપી પર્સ ખભે લટકાવી રેડીજ હતાં ને પર્સમાં મોબાઈલ ફોન રણક્યો… નાની બહેન પીનલનું નામ જોઈ ફોન ઉપાડ્યો..

“હા પીનલ કેમ છે? શું કામ પડ્યું..”

“વિભુબેન, મેં તમને વાત કરી હતીને આપણી લજ્જા માટે એક છોકરાની.. એ લોકો દુબઈથી આવી ગયાં છે અને આજે મળવા માગે છે.”

“હા, હો.. પીનલ કોઈ વાંધો નથી.. આ દિવસની તો કેટલા સમયથી હું ને તારા જીજાજી રાહ જોઈ રહ્યાં હતાં, આવો અમે નાસ્તા પાણીની તૈયારી કરી રાખીએ છીએ..”

લજ્જા અને રાજુલ દિગ્મૂઢ ચહેરે એકબીજાની સામે જોઈ રહ્યા. . ચપ્પલ કાઢી સહુ આવનાર મહેમાનની તૈયારીમાં લાગી ગયાં..
આપેલ સમયે દુબઈથી આવેલા છોકરાના મમ્મી પપ્પા આવ્યાં.. જોતાંવેત એમને લજ્જા ખૂબ પસંદ પડી ગઈ. ને જણાવ્યું કે અમારા તરફથી હા જ છે.. અમારો વિવેક અને લજ્જા એકબીજાને મળી લે પછી વાત પાક્કી.. એમએ થયેલી લજ્જા સાંભળી રહી હતી. એને થોડી ઘણી ખબર તો હતી. કે વિવેકે એમએસસી કરેલું છે. પણ મળ્યા વગર કોઈ પ્રતિભાવ પણ કંઈ રીતે આપવો? એ ચૂપચાપ પોતાના રૂમમાં ગઈ, ફેસબુક ખોલી વિવેકનો પ્રોફાઇલ ચેક કર્યો, ને પ્રોફાઈલ જોઈ ખુશ થઈ ગઈ. દેખાવડો, એજ્યુકેટેડ અને આટલું બધું કમાતાં છોકરાની વાત આવી છે જાણી એણે રાજુલને વાત કરી, રાજુલ સમજી ગઈ લજ્જાને છોકરો પસંદ છે, જલ્દી બંનેની મિટિંગ ગોઠવી દેવી જોઈએ.. દુબઈ ફોન કરી વિવેકના પપ્પાએ એને વાત કરી.
“અમને છોકરી પસંદ છે, આવતા મહિને તું અહીંયા આવતો હોય તો મિટિંગ ફાઇનલ કરી દઈએ..”
વિવેકે પણ પંદરએક દિવસ પછી ઈન્ડિયા આવવાની હા પાડતાં સહુ ખુશ થયાં ને વિવેક આવે એટલે મળવાનું નક્કી કરી સહુ છુટા પડ્યાં..

મિટિંગ પેરેન્ટ્સ દ્વારા ગોઠવાઈ હતી ને એકબીજાને મળી નહોતાં શક્યાં, પરંતુ પ્રેમ તો આ વર્ચ્યુઅલ દુનિયાએજ એકબીજાને કરાવ્યો હતો.. દરરોજ લજ્જા અને વિવેક ફોન પર કલાકો સુધી વાતચીત કરતાં.. મેસેજ દ્વારા આપલે થતી.. બંને ભલે એકબીજાને મળ્યાં નહોતાં, પરંતુ જાણે વર્ષોથી જાણતાં હોય એટલાં ભળી ગયાં હતાં એકબીજામાં..

‘વિવેક સાથે પંદર દિવસથી રોજ વાત થતી હતી.. એણે આમ અચાનક કેમ વાત કરવાનું છોડી દિધું? અચાનક મોબાઈલ નંબર કેમ લાગતો બંધ થઈ જાય? વોટસએપ મેસેજ રિસિવ નથી કરતો? એવું શું થયું અચાનક મારાથી મોઢું ફેરવી લીધું? એને કોઈ અફેર હતું તો મારાથી કેમ વાતો કરવાની ચાલુ કરી..?’ અનેક પ્રશ્ર્નો લજ્જાને ઘેરી વળ્યા હતાં, પણ એનો ઉત્તર તો ખુદ વિવેક સિવાય કોઈની પાસે એનો વિકલ્પ નહોતો..

લજ્જા અને ઘરના સહુ નક્કી કરેલ તારીખે રાહ જોઈ થાક્યાં.. પંદર દિવસ થયા, મહિનો થયો, બે મહિના થયાં.. કોઈ જ વાવડ નહોતાં. વિભાબેને, નાની બહેન પીનલને વાત કરી. એણે પણ તપાસ કરાવી પરંતુ સામેથી કોઈજ જવાબ ન આવતાં સહુએ એવું ધારી લીધું કે એ લોકોની અથવા વિવેકની ઈચ્છા નથી.. પરંતુ લજ્જા મનોમન એને વરી ચૂકી હતી.. એનું મન માનવા તૈયાર જ નહોતું…

પંદર દિવસ રોજ વાતો કરતી લજ્જા, એક રિંગ વાગેને દોડતી, “વિવેકનો કોલ હશે..”

રાજુલ સમજાવીને થાકી ગઈ કે,
“લજ્જા એને કંઈ પડી નથી ને તું નાહકની જીદ પકડી બેઠી છે, તમે ક્યાં એકબીજાને મળ્યાં પણ હતાં..”

પણ એ તો એનામાં ભળી ગઈ હોય છે, મનોમન વળી ચૂકી હોય છે…
“દીદી…. મીરાં ક્યાં કદી કૃષ્ણને મળી હતી?
છતાં એ કૃષ્ણમાં કેવી ભળી હતી.”

આમને આમ બે વર્ષ નીકળી જાય છે. એક નાની કંપનીમાં જોબ ચાલુ કરી લજ્જા અસ્તવ્યસ્ત થયેલું જીવન સ્વસ્થ કરવાં મથતી રહે છે.

એકવાર વિભાબેનને એમની ફ્રેન્ડની દીકરીનાં લગ્ન પ્રસંગે પૂણે જવાનું થાય છે. લજ્જાને પણ સમજાવી સાથે આવવાં મનાવી લે છે. મમ્મીના ચહેરે ચિંતાના વાદળો સ્પષ્ટ ઉભરી આવતાં હતાં, જેના કારણે લજ્જા નમતું જોખી સાથે જવા તૈયાર થઈ જાય છે.

અચાનક ત્યાં લગ્નના રિસેપ્શનમાં વિવેકને જોતાંજ લજ્જાની આંખો પહોળી થઈ ગઈ..

વિવેક અને લજ્જા એક જ નજરે એકબીજાને ઓળખી જાય છે…
વિવેકને પણ હવે મોંઢુ છુપાવે તો ક્યાં છુપાવવું.. એણે ભૂલ કબૂલ્યાં વગર છૂટકો નહોતો.. વાઢોતો લોહી નાં નીકળે એવી હાલત વિવેકની થઈ ગઈ હતી..

“અહીં પૂણેમાં ક્યાંથી?

“અહીં પૂણેના આશ્રમમાં નિસર્ગોપચારની સારવાર અર્થે ચાર મહિનાથી રોકાયો છું.”

“ફક્ત એકવાર મને રિપ્લાય તો આપવો જોઈએ..
મારી આંખો નિરાશાના એ વાદળોમાંથી પણ એક આશાનું કિરણ શોધતી હતી..
પણ આવી પરિસ્થિતિ…? અને તું વ્હીલચેર પર કેમ?”

“લજ્જા, તને સરપ્રાઇઝ આપવા કોઈનેય જણાવ્યા વગર હું દુબઈથી અમદાવાદ આવવાં એરપોર્ટ જવા નીકળ્યોને રસ્તામાં મારી કારને એક્સિડેન્ટ થઈ ગયો, માથામાં ઈજા થવાને કારણે માનસિક સ્થિતિ કથળી ગઈ હતી. કેટલીયે જગ્યાએ ફ્રેકચર અને રાઈટ સાઈડ પેરાલિસિસની અસર થઈ ગઈ હતી.. હું હરવાફરવાને લાયક નહોતો રહ્યો. મારા મમ્મી પપ્પાને પણ કોઈની સાથે વાત નહિ કરવાનું મેંજ કહ્યું હતું.. હું તારી લાઈફ ખરાબ કરવાં નહોતો માંગતો…”

“ખરેખર આ ઘટના આશ્ર્ચર્યજનક તો છે જ આઘાતજનક પણ છે કે તે મારાથી આ વાત છુપાવી..? તે મારો વિચાર જરાયે ના કર્યો કે હું તારા વગર કેવી રીતે જિંદગી જીવીશ..?”

“લજ્જા તારો પ્રેમજ તો મને વ્હિલચેર પર અહિં સુધી ખેંચી લાવ્યો છે.. આટલા દર્દો સામે પણ અડીખમ પર્વતની જેમ લડ્યો છું… તારી દુવાઓને કારણે હું આટલો ઝડપથી સાજો થઈ ગયો.. અને ઈશ્વરે આપણને ભેગા કરી દીધાં છે…”

મરી-મસાલા
હમ તેરી યાદમે દિનરાત રોતે રહે યહાઁ
લોગોને બાતે ક્યા ક્યા બનાઈ યે ન પૂછો…
હમ મીરાં બન બેઠે થે બિના મિલેહી
ઔર વે કહાનીમે ટ્વીસ્ટ બોતે રહે વહાઁ..
@રુહાના.! આરતીસોની

“જય શ્રી કૃષ્ણ”

“જય શ્રી કૃષ્ણ”

અમેરિકાના બૉસ્ટનમાં સ્થાયી થયેલા મનસુખભાઈ પટેલ સીધાસાદા ને ભલાભોળા. પંચાવન વર્ષના મનસુખભાઈ સવારે વહેલાઉઠી, નાહી-ધોઈને પૂજા-પાઠ કરવા બેસી જાય. પૂજા-પાઠ કરતાં પણ એમને ઘણી વાર લાગતી, પછી બહાર લૉનમાં પાણી છાંટી ઉગાડેલા છોડઝાંખરાનું કાપકૂપ કરી સુંદર સજાવટ કરી દેતા.

આત્મલક્ષી અને પરગજુ સ્વભાવના હતા. આજુબાજુમાં પણ ઘણા ઈન્ડિયન્સ રહેતાં હતાં, એટલે નિયમિત સવારે જોબ પર જતાં આવતાં દરેકને ગાર્ડનીંગ કરતાં કરતાં હાયહેલોનો વ્યવહાર રાખતાં. આજુબાજુમાં કોઈ બીમાર હોય તો તરત જોઈતી મદદ કરતાં.. અને પત્ની કોકિલાબેન એમના કરતાં પણ વધુ નમ્ર ને ગરીબ ગાય જેવા સ્વભાવના. એટલે એમના વચ્ચે કોઈ દિવસ ભાંજગડ થતી જ નહીં. એમનો પુત્ર વિવેકને સવારની પરોઢની જોબ એટલે સહુથી વ્હેલો ઊઠી લંચબોક્ષ લઈ નીકળી ગયો હોય. એની બીજી કોઈ ખટપટ નહી.

ત્યાંથી થોડેક આગળ પાંચમી લેનના હાઉસમાં પાકિસ્તાની મુસલમાન અસ્લમભાઈનો પરિવાર રહે. ઘણા વર્ષોથી એ પણ અહી સ્થાયી થયેલા. અસ્લમભાઈ પચાસેક વર્ષના ખરા પણ બોડી ફીટ રાખી હતી. ઉંમર મોંઢા પરથી જરા પણ વર્તાય નહી એટલા ફીટ.. એમની બેગમ ઝાફરા ખૂબ દેખાવડી. બંન્ને જોબ કરતાં. એમને એકની એક દીકરી સાયરા એની અમ્મી કરતાં પણ રૂપનો અવતાર એટલી દેખાવડી. ડ્રેસ પહેરે તો એ ઔર શોભી ઊઠતી.

વિવેક સવારે જોબ પર નીકળે ત્યારે સાયરાનો એજ સમયે કૉલેજ જવાનો સમય.. પહેલાં તો બસસ્ટોપ પર મળતાં ને બસમાં સાથે પહોંચતાં, પણ પછી વિવેકે નવી કાર ખરીદતા રોજ સાથે જ નીકળતાં અને સાયરાને કૉલેજ ડ્રોપ કરી જોબ પર જતો.. રોજ બન્ને એકબીજાને હાયહેલો કરતાં કરતાં ક્યારે એકબીજાની નજદીક આવી ગયા ખબર જ ના રહી.

અલકાયદા ઓસામા બિનલાદેને અમેરિકનોને ટાર્ગેટ કરી એક આત્મઘાતી પ્લોટ બનાવ્યો.. જેમાં આત્મઘાતી જેહાદી લોકોને તૈયાર કરી
વર્લ્ડ ટ્રેડ સેન્ટર પર બે પ્લેન ક્રેસ કરાવ્યા, વર્લ્ડ ટ્રેડ સેન્ટરના બિલ્ડિંગોને અથડાતાં જોરદાર બ્લાસ્ટ થઈ ગગનચુંબી એકસો બેતાળીસ માળના બન્ને બિલ્ડિંગો ધારાસાયી થઈ ગયા હતા.
અમેરિકન બુશ ગવર્મેન્ટે એ વખતે સાત મુસલમાન દેશો ઉપર અમેરિકા આવવા પર પાબંદી નાખી દીધી હતી અને ઈરાક ને અફઘાનીસ્તાન પર હુમલો કરી, બન્ને દેશો અડધાં પાયમાલ કરી નાખ્યાં હતાં.
અમેરિકામાં ‘હોમલેન્ડ સિક્યોરિટી એક્ટ’ નો તાત્કાલિક અસરથી કાયદો નાખી દીધો, આખા અમેરિકા દેશમાં આ ઈમિગ્રેશન એક્ટ હેઠળ દરેક મુસલમાનોને ટેરરિસ્ટ જાહેર કરી શોધીશોધી દરેકને ડિપોટ કરતાં, અથવા જેલમાં નાખી દેતાં હતાં.

વિવેકને આ બધી ખબર હતી. એક સાંજે એણે અસ્લમભાઈને એના પોતાના ઘરમાં સંતાઈ જવા કહી સમજાવ્યા કે, “અમેરિકામાં વસતાં મુસલમાન પરિવારોને ઘરે પુછપરછ કરી ઈમિગ્રેશન ઓફિસરો છાપા મારવા લાગ્યાં છે અને થોડો પણ ડાઉટ લાગે દેશ નિકાલ કરે છે અથવા ટેરરિસ્ટ જાહેર કરી જેલમાં નાખી દે છે. હમણાં થોડોક સમય અમારે ત્યાં સંતાઈ જાઓ થાળે પડે પછી તકલીફ નથી.” પણ એમણે વિવેકની વાતને નજરઅંદાજ કરી.

બરાબર એક અઠવાડિયા પછી અસ્લમભાઈને ઘરે અડધી રાત્રે ઈમિગ્રેશન પોલીસે રેડ પાડી અને સતત ચાર કલાક ભયંકર ટોર્ચર કરી પૂછપરછ કરવા લાગ્યા. એક સાથે આટલી બધી પોલિસ અને થર્ડ ડીગ્રી આપતાં, ડરી ગયેલી ઝાફરા અને સાયરા રૂમમાં પૂરાઈ ગયાં. સાયરાએ રાત્રે જ વિવેકને ગભરાતાં ગભરાતાં ફોન કરી જણાવી દીધું હતું. વિવેકે સાયરાને આશ્વાસન આપી કહ્યું, “અત્યારે રાત્રે કંઈજ કરવું મુશ્કેલ છે. ગમેતેમ કરી મક્કમ થઈ સમય કાઢી નાંખો અને ગમેતેવા દબાણ હેઠળ આવી તમે ટેરરિસ્ટ છો એવી કબૂલાત ન કરવી..” છતાંયે અમેરિકન પોલિસે “તમે ટેરરિસ્ટ છો” એવા બહાના હેઠળ અસ્લમભાઈની ધરપકડ કરી જેલમાં ધકેલી દીધા હતા.

આ બાજુ વિવેક હિન્દુ ગુજરાતી પરિવારમાંથી હતો.. ચુસ્ત પુષ્ટિ માર્ગીય વૈષ્ણવ હતાં. એક મુસલમાન પરિવારને પોતાના ઘરમાં આશ્રય શી રીતે આપવોની મુંજવણ હતી. ઘરમાં વાત કરતાં પણ ડરી જવાય, સાયરાને એ પ્રેમ પણ કરતો હતો એટલે દુઃખી જોઈ શકતો નહોતો. એણે હિંમત કરી સવારે જ વાત કરી લેવી જોઈએ એવો નિર્ધાર્ય કરી સૂઈ ગયો.

આજે વ્હેલો ઉઠી તૈયાર તો થઈ ગયો, પણ જોબ પર ન ગયો ગમેતેમ કરી પપ્પાને આ વાતની જાણ કરી સાયરાના પરિવારને મદદ રૂપ થવું હતું..

મનસુખભાઈ રાબેતા મુજબ પૂજા પાઠ પતાવી, ગાર્ડનીંગ કરી રહ્યા હતા ત્યારે વિવેકે સમયનો લાગ તાગી વાત શરૂ કરી.

“લાવોને પપ્પા ગાર્ડનીંગમાં હું મદદ કરું.”

“કેમ તારે આજે જોબ પર નથી જવું?”

“ના આજે કંઈ જવાની ઈચ્છા નથી”

“તો ચાલ આજે ગીતાટેમ્પલ નજીક છે, ત્યાં દર્શન પણ થશે અને ગુરુવાર હોવાથી ઘણાબધાને મળવાનો મોકો પણ મળશે.”

પણ વિવેકના પેટમાં કંઈક જુદુજ તેલ રેડાઈ રહ્યું હતું, પપ્પાને પેલી વાત ક્યાંથી શરૂઆત કરવી સમજાતું નહોતું.

“યુ નો પપ્પા? આખા યુએસએમાં દરેક મુસલમાન લોકોને પકડી પકડીને પુછપરછ હાથ ધરાઈ છે.”

“હા તારી વાત સાચી છે, જો કાલે જ સામે રહે છે પંજાબી પરિવાર; એ કુલદીપ સિંગ વાત કરતા હતા, મુસલમાનો પર આફત આવી પડી છે. આગળ રહેતાં અસ્લમભાઈને પકડી ગયા છે, બિચારા બહુ સીધા ભગવાનના માણહ છે. બધાં મુસલમાન સરખા નથી હોતાં.. જો પણ આપણે આ બધી વાતોથી દૂર રહેવું અજાણ્યા દેશમાં વગર લેવાદેવાના આપણે ફસાઈ જઈએ.”

મનસુખભાઈના હાથમાંથી કૉસ લઈ વિવેક માટી ખોદતાં ખોદતાં બોલ્યો, “બટ પપ્પા તમે કહ્યું એમ બધા સરખા ન હોય ને.? તમને નથી લાગતું આપણે પાડોશી ધર્મ નિભાવવો જોઈએ?”

“આમાં આપણે શું મદદ કરી શકવાનાં હતાં, એમને મદદ કરતાં ‘બકરું કાઢતાં ઊંટ પેસે’ જેવો ખેલ થાય.. ક્યાંક આપણી પુછપરછ કરવા લાગે ને આપણે ફસાયા તો આપણને કોણ બચાવશે? આપણું આયા કોઈ બીજુ છે નહી જે આપણને બચાવે. મેલ સાલ! આપણે કેટકેટલાને બચાવતાં ફરશું. કેટલાયે મુસલમાન પરિવારો અત્યારે ટેરરિસ્ટ જોનમાંથી પસાર થઈ જ રહ્યાં છે.”

“બનતા પ્રયત્નો તો કરવા જ જોઈએ ને? માણસ ધર્મ નિભાવવો આપણી નૈતિક જવાબદારી છે, ગીતામાં પણ લખ્યું છે. તમે તો શીખવ્યું છે પપ્પા. “સર્વ ધર્મ એક સમાન..”

મનસુખભાઈની જીવનની પંચાવન દિવાળી વિતાવેલી આંખો અને કાન સરવા થઈ સમજી ગયાં.. અને એક ઝટકા સાથે ગાર્ડનમાંથી ઊભા થઈ ગયા.. વિવેકની આંખોમાં આંખો પરોવી.

અંદર જઈ કોકિલાબેનને સાદ કર્યો..
“કોકિ બહાર આવો તો આ વિવેક દીકરો શું કહી રહ્યો છે.”

કોકિલાબેન ઝડપથી પવન વેગે બહાર આવ્યા.
“શું થયું વિવેક બેટા.”

“એને નહી મને પુછો શું થયું અને હવે શું થવાનું છે.. હું તમને કહેતો હતો કે આ મુસલમાન છોકરી.. શું નામ એનું; હા સાયરા, એની હારે રોજ જાય છે તે કઈ હા-ના કરી ના બેસે.. તે તમે શું કહેતાં હતાં? કશુંયે નથી.. આતો એક જ સમય છે બંનેનો એટલે એને લીફ્ટ આપે છે.”

“હા તે શું થયું એ કેશો?”

“હવે પુછો તમારા દીકરાને શું થયું અને શું એને કરવું છે.”

“અરે મમ્મી કંઈ નહીં.. આ મુસલમાન પરિવારને મદદ કરવાની વાત કરતો હતો.. ધેટ્સ્ ઈટ..”

“હા કરવી.. તો જોઈએ…”

“એ મુસલમાન અને આપણે હિન્દુ.. કેવું કેવું ખાય એ લોકો.” અત્યંત જુગુપ્સા સાથે મનસુખભાઈ બોલ્યા.

“એ છે ભલે પાકિસ્તાની મુસલમાન, પણ રહેણીકરણી બિલકુલ અલગ છે. એમના ઘરે જઈએ તો ખબર જ ન પડે કે એ હિન્દુ છે કે પાકિસ્તાની.”

થોડીક વાર સુધી એક મૌન ઈશારે ત્રણેય વચ્ચે વાતો ચાલી, જાણે એકબીજાના વિચારો વાંચી આપલે ન કરતાં હોય.

“તમે એક વખત એમને મળો તો સમજાઈ જશે.” વિવેક સમજાવવા મથી રહ્યો હતો.

“વિવેક કહે છે, તો એક વખત વાત કરી ખાતરી કરી લો.. માણસો કેવાં છે.”

મનસુખભાઈએ મહાપરાણે ડોકું ઉપર નીચે કરી હા કરી, પણ ના બરાબર હતી એ ચોખ્ખું એમના મોઢે વંચાતું હતું.

એક મીનીટની પણ રાહ જોયા વગર વિવેકે સાયરાને ફોન જોડ્યો અને સાયરાને અને એની અમ્મીને પોતાના હાઉસ પર બોલાવી લીધા. સાયરા પહેલી વખત આ ઘરમાં આવી હતી, એટલે આવ્યા બરાબર મનસુખભાઈ અને કોકિલાબેનને પગે લાગી. મનસુખભાઈ તો દંગ રહી ગયા, એના મોઢેથી ‘જય શ્રી કૃષ્ણ’ સાંભળી.
“પપ્પા મમ્મી આપની મંજૂરી હોય તો હું સાયરા સાથે લગ્ન કરવા માંગુ છું..
આજે જ કોર્ટમાં મેરેજ રજીસ્ટ્રાર બતાવી, અસ્લમભાઈને મારી બાંહેધરી આપી જેલમાંથી છોડાવવા પડશે. સાયરા સાથે મેરેજ કર્યા હશે તો મારી બાંહેધરી માન્ય ગણાશે.. અને ટેરરિસ્ટમાંથી મુક્તિ મળશે..”

મનસુખભાઈ અને કોકિલાબેનની પરવાનગી મળતાં વિવેકે ગણતરીના દિવસોમાંજ દોડધામ કરી અસ્લમભાઈને અને એમના પરિવારને ટેરરિસ્ટના કાળા ધબ્બામાંથી મુક્તિ અપાવી અને ભારત પાકિસ્તાન વચ્ચેનો ટંટો મીટાવ્યો..

જય હિન્દ
@રુહાના.! આરતીસોની